Frank Ribery : Από την αφάνεια ..στο προσκήνιο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ                     

 Βαλάντης Ανδριακόπουλος Β1

         ''Οι ουλές μου, μου έδιναν δύναμη και έφτιαξαν τον χαρακτήρα μου ...."           

          Frank Ribery 

 Αποτελεί βασικό γρανάζι της Μπάγερν Μονάχου εδώ και μια δεκαετία και έχει κατακτήσει τρόπαια τόσο σε εγχώριο όσο και σε ευρωπαικό επίπεδο.Παρ'όλα αυτά η ο δρόμος του 34χρονου πλέον Frank Ribery από την αφάνεια στο προσκήνιο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα.
Γεννημένος στις 7 Απριλίου του 1983   στη Βουλώνη της Γαλλίας εγκαταλείφθηκε ,σε βρεφική ακόμα ηλικία, από τους γονείς του έξω από την πόρτα ενός μοναστηρίου αλλά σύντομα υιοθετήθηκε από μια οικογένεια όπου ο πατέρας δούλευε για το μεροκάματο σε μια οικοδομή ενώ η μητέρα του στα ξένα σπίτια ως οικονόμος.
Παρ'όλα αυτά σε ηλικία 2 ετών ήταν ένας από τους εμπλεκόμενους σε ένα τροχαίο ατύχημα όπου το αμάξι στο οποίο βρισκόταν συγκρούστηκε με ένα φορτηγό , αφήνοντας τον με πολλαπλά τραύματα στο πρόσωπο 
.Τα τραύματα αυτά ήταν τόσο σοβαρά που οι ιατροί του έκαναν 100 ράμματα με δυο μάλιστα να καλύπτουν όλη την δεξιά πλευρά του προσώπου του , που δικαιολογούν το παρατσούκλι του ο ''Σημαδεμένος''. 
''Είχα την ατυχία να μην ήμουν δεμένος με την ζώνη με αποτέλεσμα από την δύναμη της σύγκρουσης να βρεθώ στον ανεμοθώρακα''. 
Και όπως ήταν αναμενόμενο δέχτηκε αυστηρή κριτική και σχολιασμό από τους ντόπιους σύμφωνα με τον ίδιο : 
'' Η αλήθεια είναι ότι πέρασα δύσκολα χρόνια και εγώ και η οικογένεια μου.Οι άνθρωποι συνήθιζαν να λένε : Κοίτα τι έχει στο προσωπό του ,Κοίτα αυτή την ουλή ,Κοίτα το κεφάλι του. Όλα αυτά μου έδωσαν δύναμη και την δυνατότητα να φτιάξω τον χαρακτήρα μου, γιατί όταν είσαι παιδί δεν είναι εύκολο. Μερικά χρόνια πριν είχα την δυνατότητα να απαλαχθώ από αυτές τις ουλές αλλά δεν το έκανα.
Ο θεός με έκανε διαφορετικό, οι ουλές είναι μέρος του εαυτού μου και οι άνθρωποι πρέπει να με βλέπουν έτσι όπως είμαι.''

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΕΝΑ HOBBY;

Παναγιώτης Τριανταφυλλόπουλος   Β3

"Ό,τι και να διαλέξεις θα είναι σίγουρα καλύτερο από το να ξοδεύεις τις ανεκτίμητες ώρες σου μπροστά στη τηλεόραση ή τον υπολογιστή"....

  Μία από τις ερωτήσεις που κάνουμε συνήθως σε ένα άτομο όταν το γνωρίζουμε είναι, αν έχει κάποιο hobby. Αρκετά είναι, όμως, τα άτομα που θα απαντήσουν όχι. 

Η δική μου ερώτηση λοιπόν είναι, αν αυτά τα άτομα γνωρίζουν τα οφέλη που θα είχαν, αν άρχιζαν κάποιο hobby.

Ένα hobby δεν είναι μόνο ένας τρόπος για να μας περάσει η ώρα, όπως πολλοί άνθρωποι λανθασμένα πιστεύουν.
Είναι απαραίτητο εργαλείο για τη καλή μας ψυχική υγεία, αφού βοηθά στην αντιμετώπιση του στρες και της κατάθλιψης.
 Η ενασχόληση με ένα hobby ή ένα project είναι ένας τρόπος για να διατηρήσουμε το μυαλό μας σε εγρήγορση, να δημιουργήσουμε, αλλά και να νιώσουμε πως βοηθάμε σε κάτι. Για παράδειγμα όταν κάποιος συμμετέχει σε μια εθελοντική δράση, μπορεί μεν κατά τη διάρκεια να κουραστεί ψυχικά και σωματικά, όμως όταν δει το αποτέλεσμα θα νιώσει πως όντως άξιζε τον κόπο.
Ακόμα, ένα hobby μπορεί να βοηθήσει στη διοργάνωση του χρόνου μας.
Σύμφωνα με τον νόμο του Πάρκινσον "μια εργασία επεκτείνεται σε διάρκεια τόσο όσο που να γεμίσει το χρόνο που είναι διαθέσιμος για την ολοκλήρωσή της". Με απλά λόγια, μπορεί κάποιος να έχει μία μόνο εργασία, η οποία να χρειάζεται 10 λεπτά για να ολοκληρωθεί, αλλά εν τέλει να ξοδέψει ένα ολόκληρο απόγευμα σε αυτή. Εάν όμως έχουμε γεμίσει το υπόλοιπο απόγευμά μας με δραστηριότητες, τότε αναγκαστικά θα μείνει λιγότερος χρόνος για την εργασία αυτή. Η μείωση του διαθέσιμου χρόνου ασκεί μια θετική πίεση που σε αναγκάζει να τελειώσεις την εργασία σου πιο γρήγορα, ενώ ταυτόχρονα σου επιτρέπει να ασχοληθείς και με τις δραστηριότητες που θέλεις.
Μία ενασχόληση μπορεί επίσης να μας προσφέρει μια διαφορετική οπτική γωνία για τον κόσμο γύρω μας. Για παράδειγμα, κάποιος που ασχολείται με τη φωτογραφία παρατηρεί μικρές λεπτομέρειες σε άλλα άτομα ή σε ένα τοπίο τις οποίες ένας κανονικός άνθρωπος θα αγνοούσε. Με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος γύρω μας γίνεται ξαφνικά πιο ενδιαφέρον.
Εκτός από τον υπόλοιπο κόσμο, το ίδιο το άτομο γίνεται πιο ενδιαφέρον καθώς σε μια συζήτηση μπορεί πάντα να μιλήσεις για τα hobby με τα οποία ασχολείται. Έτσι είναι πιο εύκολο για αυτό να δημιουργήσει φιλίες. Εξάλλου, όλοι μας θέλουμε να κάνουμε παρέα με cool, δραστήρια άτομα.
Επιπλέον μέσω ενός hobby μπορούμε να ανακαλύψουε ένα κρυφό ταλέντο. Ποιος ξέρει; Μπορεί κάποια μέρα το ταλέντο αυτό να γίνει ένα εισόδημα. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα πετυχημένων ανθρώπων που ανακάλυψαν τυχαία πως είναι καλοί σε κάτι και το μετέτρεψαν σε καριέρα.

Ένα hobby δεν πρέπει απαραίτητα να είναι κάτι το οποίο θα κοστίσει πολύ. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορεί κάποιος να κάνει με χαμηλό budget. 

Διάλεξε κάτι που σου αρέσει και κάνε το. 

Ό,τι και να διαλέξεις θα είναι σίγουρα καλύτερο από το να ξοδεύεις τις ανεκτίμητες ώρες σου μπροστά στη τηλεόραση ή τον υπολογιστή.

O ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ μαζί με την εθελοντική μας ομάδα στην Κιβωτό της Αγάπης

 Στην χθεσινή καθιερωμένη πια  Σαββατιάτικη επίσκεψή μας, στην Κιβωτό της αγάπης ,βρέθηκε μαζί μας,                                          Ο ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ κ.Γιώργος Μόσχος
                        
         Μας έκανε την τιμή και ήρθε από Αθήνα για εμάς και το πρόγραμμα που υλοποιούμε για δέυτερη συνεχόμενη χρονιά.
Συζήτησε μαζί μας για την εμπειρία μας,για την αξία του εθελοντισμού και για τη Βουλή των εφήβων.Ήθελε να μάθει περισσότερα για τις δράσεις που υλοποιούμε στα πλαίσια των προγραμμάτων μας και συμμετείχε μαζί μας στα παιχνίδια με τα παιδιά της κιβωτού.Φεύγοντας  μας έδωσε την υπόσχεση πως το μύνημα από την επίσκεψη  και τη συνάντησή μας θα το μεταδώσει όσο πιο πλατιά μπορεί..."για να έχουμε κι άλλα τέτοια παραδείγματα στα σχολεία μας και στην κοινωνία μας"

             

             


               

                        Ένας πραγματικά εξαιρετικός                                                                     ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!!
                                                Τον ευχαριστούμε πολύ!!!!

                                               Για την εθελοντική μας ομάδα
                                                       Νικολέττα Μελέτη Γ2

ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ ΜΑΣ :ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ 2018

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος   έχουμε ξεκινήσει τις συναντήσεις μας στα πλάισια των προγραμμάτων που  υλοποιούνται στο σχολείο μας 

1. ΜΑΘΗΤΕΣ -ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ   ΑΓΩΓΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
2. ΑΘΡΟ ΓΡΑΦΩ-ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ
3. ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩ

Tην Κυριακή  λοιπόν 14 Ιανουαρίου  στην 1η  συνάντηση του 2018 κόψαμε την πίτα μας ,

Τις βασιλόπιτες έφτιαξαν τα νέα μας μέλη  η Μαίρη Φούντου  και η Ιουστίνα Αναγνωστοπούλου από την Α Λυκείου και τις ευχαριστούμε πολύ.!!!

Τα φλουριά κέρδισαν:

Ηλίας Καλλιαμβάκος Γ1

Μελέτη Νικολέττα Γ2

Ματσούκας  Νίκος Α1

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ!!!!

ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ :

                                   ΣΟΦΙΑ ΣΙΔΕΡΗ & ΖΑΡΡΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΤΑ

«Eθελοντισμός-μαθητές ενεργοί πολίτες»: η εμπειρία εκ των έσω…

Εριέττα Μητσουπούλοιυ   Β3

                       

      Εθελοντισμός:μια λέξη, μια ολόκληρη                                        φιλοσοφία ζωής.

 Ο τρόπος που ο καθένας μας έρχεται σε επαφή με τον εθελοντισμό και την αλληλεγγύη  είναι κάτι ιδιαίτερο για όλους μας. Έτσι, κι εγώ θα ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου μαζί σας. 
 Η συμμετοχή μου στο πρόγραμμα ήταν μια εμπειρία ζωής. Μου δίδαξε την αξία της αλληλεγγύης και του εθελοντισμού.

Στην αρχή ο ενθουσιασμός μου δεν ήταν τόσο μεγάλος, όμως καθώς ο καιρός περνούσε και οι δράσεις πλήθαιναν ένιωθα την επιθυμία μου να βοηθήσω, να μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Όταν προσφέρεις δεν χρειάζεται να ζητάς αντάλλαγμα, επειδή η καλύτερη ανταμοιβή είναι το αίσθημα της ικανοποίησης πως έκανες κάτι καλό.

Μα αν είσαι έφηβος υπάρχει και κάτι ακόμα, ένα συναίσθημα που δεν είχα ξανανιώσει, 
η αίσθηση του ότι εγώ, εσείς όλοι μας ως άτομα, ως μονάδες είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία και με τις πράξεις μας μπορούμε να φέρουμε αλλαγές προς το καλύτερο. 
Το να κάνεις μια πράξη εθελοντισμού, όχι για να επιδειχτείς, αλλά επειδή σε «γεμίζει» είναι τρόπος ζωής. 

Στην αρχή λίγο δύσκολο στην αντίληψη ίσως, μα σύντομα κάτι που συνηθίζεις και ενσωματώνεις στην καθημερινότητα σου. Αν μου ζητούσαν να σκεφτώ ποιο κομμάτι του προγράμματος με συγκλόνισε περισσότερο, υπάρχει μια σκηνή που αμφιβάλω αν θα ξεχάσω ποτέ. Ήμασταν στην Κέρκυρα, όπου συνεργαζόμασταν με το «Χαμόγελο του παιδιού». Είχαμε τελειώσει την ταξινόμηση των τροφίμων και των ρούχων, που είχαμε φέρει από την «γωνιά αλληλεγγύης» του σχολείου μας και είχαμε ολοκληρώσει την συζήτηση με την υπεύθυνη, με την οποία συνεργαστήκαμε. Έτσι, έφτασε η ώρα να φύγουμε. Η υπεύθυνη μας έδωσε έναν αναμνηστικό έπαινο για το σχολείο μας και έπειτα μας ευχαρίστησε θερμά για την βοήθεια μας. Ακόμα και τώρα δεν  μπορώ να περιγράψω την συγκίνηση που ένιωσα μόλις είδα την ευγνωμοσύνη στα μάτια αυτής της γυναίκας. Δυσκολευόμουν να καταλάβω πως ένα άτομο που έχει αφιερώσει την ζωή του στην προσφορά ένιωθε τόσο υποχρεωμένη απέναντι σε εμάς που βοηθήσαμε για λίγες ώρες.  Τότε ήταν που συνειδητοποίησα πως η συμμετοχή μας στο πρόγραμμα μας μετέτρεψε πραγματικά σε ενεργούς πολίτες.

Τη χρονιά 2016-2017 πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας το πρόγραμμα «νοιάζομαι και δρω», το οποίο είναι ένα πιλοτικό πρόγραμμα με θέμα τον εθελοντισμό.

   Σο πρόγραμμα συμμετείχε , μια ομάδα 80 περίπου μαθητών, της οποίας κι εγώ είμαι  μέλος, που πραγματοποίησε πλήθος δράσεων. και αποτελούνταν από μαθητές όλων των τάξεων. 
Ως μαθήτρια της Α Λυκείου δεν γνώριζα πολλά άτομα, παρόλα αυτά το κλίμα ήταν τόσο φιλόξενο και από την καθηγήτριά μας και από τα παιδιά των μεγαλύτερων τάξεων έτσι  εμείς τα «καινούρια» παιδιά προσαρμοστήκαμε γρήγορα. Στις πρώτες συναντήσεις το κλίμα ήταν λιγάκι αμήχανο, τελικά όμως όλοι νιώσαμε άνετα, συζητώντας για το πώς θα οργανωθούμε, εφόσον  είχαμε περιορισμένο χρόνο και πολύ δουλειά μπροστά ,μας.

   Το πρώτο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να κατανοήσουμε καλύτερα την έννοια της αλληλεγγύης. Βλέπετε το να κατανοήσεις πως εφόσον είσαι αρκετά τυχερός ώστε να βρίσκεσαι σε μια πιο πλεονεκτική θέση σε σχέση με κάποιους συνανθρώπους μας μπορείς τουλάχιστον να τους προσφέρεις μια χείρα βοηθείας, όχι επειδή επιβάλλεται αλλά επειδή μια «ηθική πυξίδα» σε ωθεί σε αυτό, δεν είναι τόσο αυτονόητο.  Περάσαμε κάποιες συναντήσεις συζητώντας, για να γνωρίσουμε καλύτερα το αντικείμενο μας. Βέβαια, ως έφηβοι είμαστε υπέρ των πράξεων και αφού η ομάδα μας ήταν έτοιμη οι πρώτες ιδέες άρχισαν να καταφθάνουν. Μια βασική μας παρατήρηση ήταν ότι οι άνθρωποι φέρονται αλληλέγγυα μόνο περιοδικά, πχ στις γιορτές. Θέλοντας αν το αλλάξουμε αυτό δημιουργήσαμε μια «γωνιά αλληλεγγύης» στο χώρο του σχολείου μας, όπου συγκεντρώναμε ρούχα και τρόφιμα. Όσα μαζέψαμε διατέθηκαν σε άτομα σε ανάγκη. Συγκεκριμένα, συνεργαστήκαμε με το κίνημα υπεράσπισης  προσφύγων/μεταναστών, όπου μέλη της ομάδας μας μετέφεραν και ταξινόμησαν μέρος από αυτά που είχαμε μαζέψει. Επιπλέον, δουλέψαμε με το «χαμόγελο του παιδιού» στην Κέρκυρα, συμβάλλοντας στην ταξινόμηση τροφίμων και ρούχων και συζητώντας με την υπεύθυνη της υπηρεσίας. Επίσης, οι μαθητές της Γ’ (ως ενήλικοι) συμμετείχαν στην εθελοντική αιμοδοσία, που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας, ενώ μαθήτριες προσέφεραν τα μαλλιά τους στο «Άλμα ζωής», για να φτιαχτούν περούκες για παιδιά με καρκίνο.  Πραγματοποιήθηκαν  βιωματικά εργαστήρια για τις εξαρτήσεις και την κακοποίηση των παιδιών, που κέντρισαν το ενδιαφέρον όσων τα παρακολούθησαν. Αξίζει να σημειωθεί πως για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά πήραμε μέρος στο πρόγραμμα «ευέλικτα καπάκια», με μεγαλύτερα αποτελέσματα  αυτή τη φορά. Τέλος, οργανώθηκε και  παρουσιάστηκε τόσο στον πολυχώρο Αίγλη, όσο και στην πλατεία Γεωργίου, κατά την ευρωπαϊκή εβδομάδα για τα δικαιώματα του παιδιού, με μεγάλη επιτυχία, η θεατρική παράσταση «Μονόλογοι από το Αιγαίο», εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο που περιγράφει τις σκέψεις ασυνόδευτων προσφυγόπουλων.