21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ!!!!!!!

Ιδιαίτερη μέρα για τη χώρα μας, διότι έχουν βραβευθεί με Νόμπελ Λογοτεχνίας δύο Έλληνες ποιητές! 

• Το 1963, ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης
• και το 1979 ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης.               

Ιστορικό της ανακήρυξης

 Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της, ανήκει στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα.

Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά. Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. 

Τα παιδιά του   πολιτιστικού  μας προγράμματος, τιμώντας την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης παραθέτουν στίχους από αγαπημένους ποιητές.

Οδυσσέας Ελύτης 

"ΤΑ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ"

Και η θάλασσα είναι απέραντη,

τα πουλιά μυριάδες,οι ψυχές

Όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λόγια, όταν ο έρωτας και το όνειρο.....

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

''ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ''

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις

την ζωή σου όπως την θέλεις , τούτο προσπάθησε τουλάχιστον 

όσο μπορείς : μην την εξευτελίζεις 

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου ,

μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες....

Γ.ΡΙΤΣΟΣ

Αυτό θέλουμε εμείς 

γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε 

Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο

... Έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει  

Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ

Με τί καρδιά με τί πνοή,

τί πόθους και τί πάθος

πήραμε τη ζωή μας λάθος!

κι αλλάξαμε ζωή

Τ.ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι

μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά 

σα να με γνώριζες από χρόνια.Μα και βέβαια

με γνώριζες.Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα ονειρά μου. 

Κ.Π ΚΑΒΑΦΗΣ

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν. 

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Οι καταφρονημένοι μάγκαλιάσανε 

και σα βουνά και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου

οι δυνατοί του με κατάτρεξαν

γονάτισα στον ίσκιο μου τους δυνατούς του κόσμου

                                                                           5ο ΓΕΛ 

13 Δεκεμβρίου 1943 : Το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων

               ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ 

1.ΒΙΝΤΕΟ: " ΝΑΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΗΘΗ" από την εκδήλωση των ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ με προσκεκλημένο τον Στέλιο Κούλογλου

ΑΦΙΈΡΩΜΑ ΣΤΑ ΟΛΟΚΑΥΤ'ΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘΗΡΙΩΔΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ   

                        

Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε ή αν όχι ,πρέπει να μάθουμε  για το τραγικό συμβάν που έλαβε χώρα στα Καλάβρυτα πριν από 
περίπου 75 χρόνια … Επέλεξα λοιπόν στο παρακάτω κείμενο να μην τονίσω τα ιστορικά στοιχεία και τις λεπτομέρειες της τραγωδίας αυτής αλλά να δω αυτά τα γεγονότα από μια άλλη σκοπιά : μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που τα βίωσαν και έζησαν μέχρι σήμερα ώστε να μας  τα διηγηθούν.
                Αρχικά θέλω να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία μιας γυναίκας του χωριού των Καλαβρύτων που ήταν μάρτυρας των εγκλημάτων που συνέβησαν εκεί στις 13 Δεκέμβρη 1943 . Δυστυχώς δεν θυμάμαι λεπτομέρειες όπως ονόματα, όμως  η ιστορία αυτή μου έχει κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση απ’ όλες τις υπόλοιπες . Η γυναίκα αυτή λοιπόν ζούσε με τον άντρα της και τους δυο γιους της στα Καλάβρυτα  . Ο μεγάλος γιος ήταν ένα δεκαεφτάχρονο παλικάρι και ο μικρότερος ήταν δώδεκα χρονών .
              Το πρωί της Δευτέρας της 13^ης Δεκεμβρίου άκουσαν όλοι δυνατές καμπάνες να καλούν τον κόσμο στην πλατεία του χωριού . Ο πατέρας  της οικογένειας πήγε πρώτος για να δει τι συνέβαινε . Πίσω στο σπίτι η μάνα ήταν διχασμένη … Είχε κακό προαίσθημα για ό,τι θα επακολουθούσε . Μια γειτόνισσα σα να γνώριζε τα μελλούμενα της φώναξε : «Κρύψε το μεγάλο σου το παιδί ! Να μην το βρουν οι Γερμανοί !» . Κι έτσι κι έκανε , τον ορμήνεψε να σκαρφαλώσει σ ένα ψηλό δέντρο εκεί δίπλα και να περιμένει , ύστερα πήρε το μικρότερο γιο της και κίνησε για την πλατεία. Εκεί τους χώρισαν σε άντρες-αγόρια άνω των 13 και γυναικόπαιδα  λέγοντας ψέματα ότι θα έπαιρναν τον αρσενικό πληθυσμό ως ομήρους και δε θα τους έκαναν κακό . Έτσι η γυναίκα θεωρώντας το ασφαλέστερο έστειλε το άλλο της παιδί μαζί με τον πατέρα του ν’ ακολουθήσει τους Γερμανούς . Αργότερα κατάλαβε πόσο λάθος είχε κάνει .
Οι άντρες μεταφέρθηκαν στο λόφο του Καπή . Εκεί ανήσυχοι ρώτησαν με διερμηνέα ένα καθηγητή τον Γερμανό στρατηγό εάν επρόκειτο να τους σκοτώσουν . Εκείνος ξεδιάντροπα απάντησε : «Όχι ! Στο λόγο της στρατιωτικής μου τιμής !!»

Ύστερα από λίγο αντίκρισαν  τους Γερμανούς να στήνουν πυροβόλα τριγύρω κι ύστερα από το σύνθημα μιας φωτοβολίδας να φωνάζουν Πυρ !!!!! Ελάχιστοι επέζησαν και μετά τη χαριστική βολή μεταξύ τους όμως δε βρίσκονταν ο σύζυγος και ο μικρός γιος εκείνης της γυναίκας …
Στο μεταξύ οι γυναίκες και τα παιδιά κλείστηκα στο σχολείο ,όπως γνωρίζετε, ενώ φωτιά έκαιγε τα σπίτια και τις περιουσίες τους . Αλλά αυτό ήταν το λιγότερο . Σε λίγο φωτιά τύλιξε και το σχολείο . Τρομοκρατημένες οι γυναίκες έκαναν απέλπιδες προσπάθειες να ξεφύγουν , ευτυχώς ύστερα από λίγο μια πόρτα ‘άνοιξε και ανακουφισμένες έτρεξαν έξω … Στη βιασύνη τους υπήρξαν και θύματα , όπως μια γυναίκα που ποδοπατήθηκε μέχρι θανάτου στη είσοδο του σχολείου .
Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας έτρεξε πανικόβλητη ως το λόφο του Καπή όπου και αντίκρισε το φοβερό θέαμα των νεκρών αντρών και αγοριών . Τρελή από τη στεναχώρια άρχισε να ψάχνει τα αγαπημένα της πρόσωπα . Έκλαψε πικρά  για το χαμό τους όμως σαν αχτίνα φωτός η ελπίδα της θύμισε την ύπαρξη του μεγαλύτερου γιου της που κρυμμένος είχε επιβιώσει . όμως τα βάσανά της δεν είχαν τελειώσει ακόμα … Τρέχοντας άρχισε να κατηφορίζει την πλαγιά και φτάνοντας σ ένα ποταμάκι λίγο πιο κάτω τον αντίκρισε : Το μεγαλύτερο παιδί της κείτονταν νεκρό προδομένο από την καρδιά του που δεν άντεξε το αποτρόπαιο θέαμα …»
             
«Παρακάτω ακολουθεί η συνέντευξη του Γιώργου Δημόπουλου στο  newpost» :
Τον Δεκέμβρη του 1944 ο Γιώργος Δημόπουλος ήταν μόλις 13 ετών........

8 ΜΑΡΤΙΟΥ Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

«Είναι σημαντικό ν'αναφέρουμε ότι με το πέρασμα των χρόνων έχει παρατηρηθεί αλλοίωση του πραγματικού νοήματος αυτής της γιορτής … 
Πλέον έχει εμπορευματοποιηθεί  η σημασία της με σκοπό το κέρδος κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χαθεί η αξία των αγώνων που έγιναν για την επίτευξη της ισότητας…Ας θυμηθούμε λοιπόν μέσα από ένα αφιέρωμα τη σημασία αυτής   της ημέρας!!!»

                                   

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women's Day) δεν έχει καθιερωθεί πολλούς αιώνες πριν. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας και απόκτηση δικαιώματος ψήφου. 
                                   Μια ματιά στην ιστορία:

·      Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.

·  Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους

·      Το 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.

·      Η άτυπη μέχρι τότε  ημέρα της γυναίκας  γιορτάστηκε επίσημα  στις 8 Μαρτίου του  1909 στις ΗΠΑ και δύο  χρόνια αργότερα  καθιερώθηκε από την  Σοσιαλιστική Διεθνή  ως Παγκόσμια Ημέρα  της Γυναίκας.

·      Θεσμοθετήθηκε το  1977 από τον ΟΗΕ, ο  οποίος κάλεσε όλες τις  χώρες του κόσμου να  γιορτάσουν την ημέρα  για τα δικαιώματα των  γυναικών και τη  διεθνή ειρήνη 

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ......

Στη σύγχρονη πραγματικότητα έχει αλλάξει με τα χρόνια και η γυναίκα αποκτά όλο και περισσότερες αξιώσεις,  όμως δεν έχει επιτευχθεί ακόμα η απόλυτη κοινωνική ισότητα και αποδοχή. Όπως σημειώνεται αν κάποιος εξετάσει πιο προσεκτικά στοιχεία από διάφορες πτυχές της καθημερινότητας θα διαπιστώσει την ύπαρξη ανισοτήτων  μεταξύ των δύο φύλων. 
Στον 21^ο αιώνα , παρά την αναμφισβήτητη πρόοδο που έχει συντελεστεί σε σχέση με το παρελθόν, σοβαρά προβλήματα παραμένουν, κάνοντας την ύπαρξή τους αισθητή, ιδίως σε μια δύσκολη εποχή, όπως η σημερινή….

                                                              Πανταζή Αναστασία  

6 ΜΑΡΤΙΟΥ- ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ

Λουμπαρδέας Ανδρέας

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ;

Ο όρος σχολικός εκφοβισμός αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την επιθετική συμπεριφορά μεταξύ μαθητών, αλλά συνδέθηκε επίσης με τη βία και την παραβατική συμπεριφορά στο σχολείο.

·                                                                          Πότε μελετήθηκε για πρώτη φορά;

Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού μελετήθηκε για πρώτη φορά το 1970 από το Νορβηγό ψυχολόγο Daniel Olweus και το 1987, σε πολλά επιστημονικά περιοδικά εμφανίζεται ο σχετικός όρος “bullying”. 

Ενώ σαν φαινόμενο επισημαίνεται και καταγράφεται τη δεκαετία του 1970, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι εμφανίζεται και τότε. Εξάλλου αποτελεί μια ακόμη έκφραση της βίαιης συμπεριφοράς η οποία υπάρχει με τη γέννηση του ανθρώπου. 

               Μορφές  σχολικού εκφοβισμού;

       1.    Υβριστικές ή περιπαικτικές εκφράσεις για τη φυλή, την  εθνικότητα, τη θρησκεία, την ταυτότητα αναπηρίας, τη σεξουαλική ταυτότητα του θύματος.

     2.    Διάδοση κακοηθών και ψευδών φημών.

3.    Χρησιμοποίηση υβριστικών ή περιπαικτικών εκφράσεων, πειράγματα, παρατσούκλια, κοροϊδία.

4.    Απειλές και εκβιασμό.

5.    Εσκεμμένο ή συχνό αποκλεισμό μαθητών από κοινωνικές δραστηριότητες, κοινωνική απομόνωση ή αποκλεισμό.

·       Ποιες είναι κάποιες πιθανές συνέπειες του φαινομένου αυτού;

Τα παιδιά που πέφτουν επαναλαμβανόμενα θύματα σχολικού εκφοβισμού συχνά εμφανίζουν συμπτώματα κατάθλιψης και συχνά αυτοκτονικές τάσεις. Δυστυχώς, πολλά παιδιά στον κόσμο έχουν οδηγηθεί στην αφαίρεση της ζωής τους και παρά την ενημέρωση των τελευταίων ετών, τέτοια φαινόμενα εξακολουθούν να υπάρχουν.

Δηλώσεις του Προέδρου  του χαμογελου του παιδιού κου  Κώστα Γιαννόπουλου στην συνάντηση που διοργάνωσε «Το Χαμόγελο του Παιδιού» με αφορμή την Σχολική Ημέρα ενάντια στο Σχολικό εκφοβισμό.

«Η εμπειρία μας, τόσο μέσα από την καθημερινή μας παρουσία σε όλα τα σχολεία πανελλαδικά όσο και από τις κλήσεις που λαμβάνουμε, μας έχει δείξει ότι ο Σχολικός εκφοβισμός και η Ενδοσχολική βία υπάρχουν τόσο στη σχολική κοινότητα όσο κι έξω από αυτήν. Δυστυχώς δεν είναι μια «μόδα» που περνάει αλλά ένα φαινόμενο που αποκτά όλο και περισσότερες μορφές. Εσείς αντέχετε στη σκέψη ότι το παιδί σας δε θέλει να πάει σχολείο ή δεν μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ γιατί κάποιος το «πειράζει»; Αντέχετε στη σκέψη ότι κάποια παιδιά δεν ανέχονται άλλο τα «αστεία» ή το διασυρμό και θέλουν να δώσουν ένα τέλος στη ζωή τους για να σταματήσει το μαρτύριό τους; Εμείς στο Χαμόγελο δεν το αντέχουμε και γι’ αυτό βρισκόμαστε δίπλα στα παιδιά τόσο σε προληπτικό / συμβουλευτικό επίπεδο όσο και θεραπευτικό. Ας αρχίσουμε να αποδεχόμαστε ότι τα παιδιά μας έχουν τη δική τους φωνή κι ας τα ακούσουμε, ας τα παρατηρήσουμε, ας τα θωρακίσουμε για να γίνουν οι ενήλικες που θα κάνουν την κοινωνία μας καλύτερη» 

ΒΙΝΤΕΟ:Επικοινωνιακό υλικό της καμπάνιας του χαμόγελου του παιδιού ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ 

                                                          Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί;

Οι γονείς κυρίως, αλλά και οι εκπαιδευτικοί, έχουν καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση του φαινομένου. Οφείλουν να βρίσκονται κοντά στα παιδιά τους, να επικοινωνούν μαζί τους και να αντιλαμβάνονται άμεσα οποιαδήποτε αλλαγή στη συμπεριφορά τους.

Οι γονείς όλων των παιδιών, θα πρέπει να μάθουν στα παιδιά τους να σέβονται τη διαφορετικότητα, αλλά και τα ίδια να υπερασπίζονται τα παιδιά που πέφτουν θύματα σχολικού εκφοβισμού.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ  ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

Δυστυχώς, ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλα παγκοσμίως. Πολλά παιδιά υποφέρουν καθημερινά, γι αυτό θα πρέπει όλοι μας να συμβάλουμε στην μείωση αν όχι στην πλήρη εξαφάνιση του . 

Οι νέοι θα πρέπει να μάθουν να αποδέχονται τη διαφορετικότητα από μικρή ηλικία και να μάθουν επίσης πως όλοι οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί. 

Έτσι κι αλλιώς, μπορεί να είμαστε όλοι διαφορετικοί, μα ας μη ξεχνάμε πως  είμαστε όλοι ίσοι!!!                                                    


Αντωνάκη Δήμητρα - Νικολακοπούλου Ελένη - 
Τζαβάρα Αγγελική             Γ ΛΥΚΕΙΟΥ

21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ :Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

  Γράφει: Εριέττα Μητσοπούλου  Γ2

....Όπως ακριβώς έχει προνοήσει η φύση, η ισορροπία κρύβεται στην ποικιλία... 

Πού είμαι; 

Το μόνο που βλέπω γύρω μου είναι σκοτάδι.

Δεν μου αρέσει να μην βλέπω τίποτα, να μην ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου. 

Και ξαφνικά φως. 

Είμαι μέσα σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο.

 Ορθογώνιο, όχι πολύ μεγαλύτερο από μια μεγάλη ντουλάπα. Από το ταβάνι κρέμεται μια λάμπα, που ρίχνει στο χώρο ένα χλωμό φως. 

Το πάτωμα είναι καλυμμένο από μία μπεζ μοκέτα με λεκέδες, που χαλούν την ομοιομορφία του, όπως όσοι είναι διαφορετικοί χαλούν την ομοιομορφία στην εικόνα ενός ρατσιστή. Και οι τοίχοι… Οι τοίχοι είναι καθρέφτες. Τέσσερις τεράστιοι καθρέφτες γύρω μου. Κάθομαι σε ένα στρογγυλό σκαμπό στη μέση του δωματίου. Δεν βλέπω κάποια έξοδο.    Σηκώνω το βλέμμα μου στον καθρέφτη. Ποιος είμαι;; Βλέπω το πρόσωπο μου, τα μαλλιά μου, τα μάτια μου. Δύο καστανοπράσινα μάτια που κοιτούν πίσω σ’ εμένα. Κι έπειτα δεν είμαι εκεί. Το σώμα μου, το δωμάτιο εξαφανίζονται. Ξαφνικά, βλέπω κάτι άλλο στον καθρέφτη. 

Είμαι στο σταθμό ενός μετρό. Όμως δεν είμαι εγώ. 
Έχω μελαμψό δέρμα, σαρκώδη χείλη και κατσαρά μαύρα μαλλιά. Τα μάτια μου παραμένουν τα δικά μου. Κάποιος με προσπερνά, πέφτοντας πάνω μου, μα δεν ζητά συγγνώμη παρά μόνο φωνάζει «Είχες και στη χώρα σου μετρό;». 
Μα γιατί; Δεν έκανα τίποτα λάθος. 
Η εικόνα αλλάζει. Κοιτάζω ξανά το σώμα μου. Έχω γυναικείες καμπύλες, μακριά μαλλιά και τα δικά μου μάτια. Είμαι σε ένα χώρο συνεδριάσεων και προτείνω ιδέες. Κανείς δεν τις ακούει. 

Μερικοί δυσανασχετούν, κάποιος φωνάζει

 «Τράβα πλύνε κάνα πιάτο, αυτές είναι δουλειές για άντρες». Νιώθω άσχημα. Νέα εικόνα. Είμαι ένα μικρό, στρουμπουλό αγόρι με κόκκινα μάγουλα και τα ίδια μάτια σε ένα σχολικό προαύλιο. Τα υπόλοιπα παιδιά γελούν και με δείχνουν. «Ο χοντρός σε λίγο δεν θα χωράει από την πόρτα» φωνάζουν. Νιώθω ντροπή. Και ξανά. Είμαι μια μεσήλικη γυναίκα με καστανά μαλλιά, καστανοπράσινα μάτια και αναπηρικό καροτσάκι. Προσπαθώ να ανέβω  στο πεζοδρόμιο όμως κάποιος έχει παρκάρει μπροστά στη ράμπα.

 «Κάτσε σπίτι σου μωρή ανάπηρη» αναφωνεί ο υπερόπτης οδηγός από κάποιο κοντινό καφενείο. Ποιος είμαι;;

    Η εικόνα γυρίζει. Νιώθω να ζαλίζομαι. Είμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα με γκρίζα μαλλιά, τα γνώριμα μάτια μου και κρατάω αγκαζέ το σύζυγο μου. Λίγο πιο πέρα μερικά νεαρά παιδιά κοροϊδεύουν ένα αγόρι στην ηλικία τους «Φυτό!» «Πήγαινε να κλάψεις στη μαμά σου». Η μητέρα όμως του αγοριού έχει πεθάνει πριν από μερικές εβδομάδες και το ξέρουν. Νιώθω θυμό να με καίει. Μα δε σέβονται τίποτα πια αυτά τα παιδιά; «Αφήστε τον ήσυχο. Θα μπορούσατε να είστε εσείς στη θέση του» φωνάζω με όλη μου τη δύναμη και τρέχουν μακριά. Νιώθω υπερηφάνεια. Στη συνέχεια, είμαι ένας άντρας, με χοντρά μαύρα γυαλιά σε ένα καφενείο. Στο δίπλα τραπέζι κάποιοι φωνάζουν σε έναν άνθρωπο για τις πολιτικές του απόψεις. Θέλω να τους πω ότι ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να πει την άποψη του, άλλα μπορεί να επιτεθούν και σε ‘μένα. Οπότε σιωπώ. Νιώθω φόβο. 

Μα τι συμβαίνει επιτέλους; Ποιος είμαι;;

   Το δωμάτιο και τα φώτα γυρίζουν. Ζαλίζομαι. Και τώρα; Είμαι στο διάδρομο μιας πολυκατοικίας.

Είμαι ένας παχουλός άντρας. Μόνο τα μάτια μου είναι ίδια. Φωνάζω σε ένα νεαρό άτομο από το διπλανό διαμέρισμα, επειδή αγάπησε κάποιον που δεν έπρεπε: κάποιον του ίδιου φύλου. Μα γιατί; Ποτέ δεν με έχει ενοχλήσει όσο είμαστε γείτονες.  Νιώθω αηδία. Στην επόμενη εικόνα είμαι ένα αγόρι γύρω στα είκοσι, ψηλός κι αδύνατος, με σκούρα ξανθά μαλλιά και καστανοπράσινα μάτια. Βρίσκομαι σε ένα πάρκο μία κοπέλα, που μόλις με ρώτησε αν θα ήθελα να πάω για καφέ μαζί της. «Αν δεν έχεις αναλογίες μοντέλου κορίτσι μου τι να σε κάνω;» την απορρίπτω. Έπειτα, έχω ξανά γυναικεία μορφή. Τα μάτια μου δεν έχουν αλλάξει και  τα ελαφρώς γκρίζα μαλλιά μου είναι τραβηγμένα σε ένα αυστηρό κότσο. Είμαι μέσα στο λεωφορείο και συζητάω με μια άλλη κυρία.

 «Μα το πιστεύεις; Θέλουν να χτίσουν τζαμί στη γειτονία μας! Λες και όλοι αυτοί οι άπιστοι δεν μπορούσαν να είναι χριστιανοί σαν τους υπόλοιπους φυσιολογικούς ανθρώπους», λέω δυνατά αγνοώντας το γεγονός πως η οικογένεια που κάθεται στο πίσω κάθισμα είναι μουσουλμάνοι. Νιώθω θυμό. Όχι αυτό είναι λάθος. Ποτέ δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο. Ποιος είμαι πια;;

   Οι εικόνες αλλάζουν συνεχώς και όλα τα συναισθήματα που έχω νιώσει διαδέχονται το ένα το άλλο. Αλλάζω σκηνικά, παρουσιαστικά, απόψεις. Άλλοτε κρίνω, άλλοτε παρατηρώ άλλους να κρίνουν και άλλοτε κρίνομαι. Το μόνο που δεν αλλάζει είναι τα μάτια μου. Οι εικόνες στον καθρέφτη μπλέκονται και ξεθωριάζουν μαζί με τη μορφή μου. Για μια στιγμή βλέπω τα μάτια μου, όμως μετά χάνονται και αυτά. Όταν εστιάζω ξανά δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου. Βρίσκομαι σε ένα είδος γραφείου με ένα άλλο άτομο. Ο άνθρωπος μπροστά μου, μου φωνάζει με κρίνει για την εμφάνιση μου και την κουλτούρα μου, με απορρίπτει για τις απόψεις και τις συναναστροφές μου. Προσπαθώ να κοιτάξω τον εαυτό μου, μα δεν βλέπω τίποτα. Ποιος είμαι;; Πως μοιάζω τώρα; Είμαι άντρας ή γυναίκα; Νέος, γέρος; Πως είναι το δέρμα μου, το πρόσωπο μου, τα μαλλιά μου; Δεν μπορώ να δω ούτε τα μάτια μου. Και ο άνθρωπος μπροστά μου συνεχίζει. Φωνάζει, χειρονομεί, φτύνει τη μια προσβολή μετά την άλλη. Θέλω να φωνάξω κι εγώ: να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Και σύντομα κάνω ακριβώς αυτό. Έχω ισιώσει το ανάστημα μου και φωνάζω στον κατήγορο μου, πως δεν έχει κανένα δικαίωμα να με κρίνει 

για τις επιλογές μου, 

τη θρησκεία μου, 

την καταγωγή μου, 

την εμφάνιση μου, 

το φύλο μου, 

το επάγγελμα μου, 

τα πιστεύω μου,

 Να με κρίνει γι’ αυτό που είμαι.

 Σε λίγο, πίσω μου βρίσκονται ο μελαμψός άντρας, η φιλόδοξη επαγγελματίας, το στρουμπουλό αγόρι με τα κόκκινα μάγουλα, η κυρία με το αναπηρικό καροτσάκι, το ηλικιωμένο ζευγάρι, ο ορφανός νεαρός, ο άντρας με τις διαφορετικές πολιτικές απόψεις, το ομοφυλόφιλο ζευγάρι του διπλανού διαμερίσματος, η όμορφη κοπέλα που όμως δεν μοιάζει με μοντέλο, η οικογένεια των μουσουλμάνων και πολλοί άλλοι, οι οποίοι έχουν κριθεί άδικα, φωνάζουν μαζί μου και υπερασπίζονται τη διαφορετικότητα τους. Μέσα σ’ αυτό το πανδαιμόνιο δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: μα ποιος είμαι;; Είμαι στ’ αλήθεια κάποιος από αυτούς τους ανθρώπους; Είμαι κάποιος άλλος;;

    Τι κάνω εδώ; εγκλωβισμένος στο δωμάτιο με τους καθρέφτες, όταν έξω υπάρχουν τόσοι άνθρωποι, που γίνονται καθημερινά θύματα ρατσισμού. 

Άνθρωποι, οι οποίοι ,χωρίς να έχουν φταίξει ουσιαστικά σε τίποτα, μπαίνουν στο στόχαστρο στενόμυαλων ανθρώπων, ενόσω η υπόλοιπη κοινωνία παρατηρεί αμέτοχη, παρόλο που η αδιαφορία είναι συνενοχή. Σηκώνομαι από τη θέση μου, πλησιάζω τον καθρέφτη και στηρίζω τα χέρια μου πάνω  του. Έπειτα, τον χτυπώ με όλη μου  τη δύναμη σπάζοντας το γυαλί. Τα θραύσματα πετάγονται προς όλες τις κατευθύνσεις και μπροστά μου δημιουργείται ένα άνοιγμα. Χωρίς δισταγμό βγαίνω από το δωμάτιο.               

Καταλήγω σε ένα ανθισμένο λιβάδι, γεμάτο λουλούδια, δέντρα και θάμνους. Κοιτάζω γύρω μου και μαγεύομαι από το τα διαφορετικά χρώματα και σχήματα- είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις έστω και δύο λουλούδια, που να είναι ίδια μεταξύ τους. Και τότε επιτέλους καταλαβαίνω. Όπως ακριβώς έχει προνοήσει η φύση, η ισορροπία κρύβεται στην ποικιλία. Ψηλαφίζω το πρόσωπο μου. Τα μαλλιά μου έχουν το συνηθισμένο τους μήκος και υφή και οι καμπύλες του προσώπου μου έχουν το κανονικό τους σχήμα. Στην άκρη του λιβαδιού κυλά ένα ρυάκι. Πλησιάζω κοντά και σκύβω για να κοιτάξω την αντανάκλαση μου στα κρυστάλλινα νερά. Βλέπω ξανά το δικό μου πρόσωπο και ένα ζευγάρι καστανοπράσινα μάτια. Για μια τελευταία φορά ρωτάω τον άνθρωπο του καθρέφτη: ποιος είμαι;; 

Είμαι εγώ, μου απαντάει η αντανάκλαση. 

Είμαι ο εαυτός μου.

Και με αγαπάω γι’ αυτό που είμαι....

Στα άκρα... λόγω αντιπροσώπευσης

Βασίλειος  Ν  Μηλιώνης 

Φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο 

Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι έχουμε δημοκρατία, είναι γεγονός ότι διανύουμε την τρίτη και μακροβιότερη περίοδό της. 

Ωστόσο, το δημοκρατικό πολίτευμα είναι εύθραυστο διότι βασίζεται στην αποδοχή. Βέβαια αυτό ισχύει για όλους τους τύπους καθεστώτων και συστημάτων διακυβέρνησης, όμως η διαφορά έγκειται στο πώς αποκτάται η νομιμοποίηση αυτή.

Σήμερα, στον Δυτικό κόσμο γενικότερα (Ευρώπη, Η.Π.Α.), αλλά και στην Ελλάδα ειδικότερα, γινόμαστε παρατηρητές της αμφισβήτησης της Δημοκρατίας ή, αλλιώς, της αντίθεσης στο "συμβατικό". 

Λέγοντας αντίθεση στο συμβατικό, εννοείται η αντίθεση στο πολιτικό προσωπικό και στο πολιτικό σύστημα συνολικά. 

Υπάρχουν αρκετοί τρόποι να εκφρασθεί η αντίθεση αυτή.

Ο πρώτος τρόπος, ο οποίος είναι και ο πιο θεσμικός, όπως θα λέγαμε, είναι η συμμετοχή μεν στις εκλογές, αλλά η ψήφιση λευκού ψηφοδελτίου. Το λευκό ψηφοδέλτιο δείχνει ότι ο ψηφοφόρος αποδέχεται την εκλογική διαδικασία, αλλά δεν εμπιστεύεται κανέναν υποψήφιο για αντιπροσώπευση.

Ο δεύτερος τρόπος είναι η αποχή από την εκλογική διαδικασία. Αυτή πολλές φορές υποδηλώνει την μη αποδοχή της ίδιας της εκλογικής διαδικασίας και κατ' επέκταση του ισχύοντος πολιτεύματος. Άρα η αποχή πολλές φορές συνεπάγεται την άρνηση της δημοκρατίας, άλλοτε απλή αδιαφορία.

Ο τρίτος τρόπος, ο οποίος έχει και τα πιο απτά αποτελέσματα τελικά, είναι η στήριξη πολιτικών δυνάμεων και προσώπων, τα οποία αντιτίθενται στο ισχύον πολιτικό σύστημα, συχνά με μια ρητορική "κάθαρσης", δηλαδή με ρητορική που καλεί του ψηφοφόρους σε στήριξη με σκοπό να ανατραπεί το "σάπιο, διεφθαρμένο διαπλεκόμενο σύστημα" και να επέλθει η δικαιοσύνη στους "αδικημένους πολίτες" κοκ. Πρόκειται για την αντισυμβατική ψήφο.

Η αντισυμβατική ψήφος, εν ολίγοις, είναι η ψήφος σε δυνάμεις που προτάσσουν την ανατροπή και εκθειάζουν την δράση (δεν υπάρχει απτότερο παράδειγμα της Χρυσής Αυγής).

Όμως, θα ήταν μάλλον ολίσθημα το να χαρακτηρίσουμε ακροδεξιούς όσους δίνουν ψήφο στην άκρα δεξιά, η οποία γνωρίζει άνοδο σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία, Γαλλία και σε άλλες).

Την άνοδο αυτή, θεωρώ ότι θα πρέπει να την συσχετίσουμε με τον τρόπο διακυβέρνησης στις χώρες αυτές, καθώς πολλές φορές αυτός είναι που οδηγεί σε ακραίες εκφράσεις.

Η κοινωνία σήμερα έχει πολλούς λόγους να αισθάνεται πολιτικά μειωμένη-και είναι. Πολιτικά μειωμένη καθώς υποτίθεται ότι ζει σε αντιπροσωπευτικά δημοκρατικά συστήματα, την στιγμή που  δεν απολαμβάνει ουσιαστική αντιπροσώπευση. 

Η μόνη στιγμή που η βούληση του πολίτη συναντάται με τους θεσμούς είναι η εκλογική διαδικασία. 

Ο "αντιπροσωπευόμενος" λαός, στο μεσοδιάστημα από την μία εκλογική αναμέτρηση μέχρι την επόμενη, είναι καθαρά και μόνον ιδιώτης. Είναι ιδιώτης υπό την έννοια ότι δεν συμμετέχει στα κοινά, καθώς δεν του δίνεται η δυνατότητα. Από την στιγμή που θα αναδείξει αντιπρόσωπο, δεν έχει δυνατότητα ούτε ελέγχου του, ούτε ανάκλησής του.

Εν ολίγοις, η σχέση του υποτιθέμενου εντολέα (ψηφοφόρου) με τον υποτιθέμενο εντολοδόχο (εκλεγμένο) διακόπτεται από την εκλογή και ύστερα. 

Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει την δυνατότητα έκφρασης της αντίθεσης (μερίδας) της κοινωνίας μέσω διαδηλώσεων κλπ, μα ούτε εδώ έχουμε μια συνάντηση της κοινωνίας με την κυβέρνηση. Απλώς η κοινωνία έχει το δικαίωμα να εκφράζεται κατά τον τρόπο αυτό. Αυτή, ωστόσο, η δυνατότητα δεν σημαίνει την υποχρέωση της κυβέρνησης να την λάβει υπ' όψη της. Δηλαδή πρόκειται για μια συνάντηση μεταξύ της κοινωνίας και όχι για μια συνάντηση της κοινωνίας με τους θεσμούς. 

Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει ένα στεγανό ανάμεσα στην κοινωνία και το κράτος και, όσο κι αν αυτό είναι κεκαλυμμένο, έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό από την κοινωνία. 

Από το σημείο αυτής της διαπίστωσης και μετά είναι πιθανές πολλές κατευθύνσεις. Δυστυχώς, για πολλούς πολίτες λύση στο πρόβλημα είναι η αντίθεση στο σύστημα, μέσω της προαναφερθείσης αντισυμβατικής ψήφου.

Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ιστορικά, οι ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις, έβρισκαν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξή τους την κοινωνική δυσαρέσκεια. Σε μια τέτοια ρητορική βασίστηκε η άνοδος του ηγέτη που διέπραξε την μεγαλύτερη κτηνωδία στην ευρωπαϊκή -και όχι μόνο- ιστορία, το ολοκαύτωμα. 

Δεν παραλληλίζω, απαραίτητα, με το σήμερα. Όμως θεωρώ ότι όλοι μας πρέπει να ανησυχούμε -κυβερνήσεις και πολίτες- για την άνοδο της Ακροδεξιάς και να λαμβάνουμε υπ' όψη μας ότι δεν ξέρουμε πού αυτή μπορεί να καταλήξει. 

Είναι, ίσως, λογικό ο πολίτης να είναι δυσαρεστημένος, απογοητευμένος κλπ από τον τρόπο διακυβέρνησης και την θέση του στο σύστημα αυτό. Αυτή η δυσαρέσκεια θα πρέπει να μας προβληματίσει για το πώς θα επιλέξουμε, αυτό θα μας βελτιώσει, όχι αυτό που θα μας οδηγήσει σε νερά αχαρτογράφητα. 

Διότι όταν έχεις μια "κακή δημοκρατία", αναζητάς την καλύτερη, όχι την μη δημοκρατία.