Ο ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

                                                       Κοσιώνη Μαρία-Άννα B2

   Το βιβλίο αποτελεί πολύτιμο σύντροφο τόσο για τους μεγαλύτερους όσο  και για τους μαθητές.

Αποτελεί μέσο ψυχαγωγίας και εμφανίζεται ως ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Μας συντροφεύει τις ώρες της πλήξης και της μοναξιάς, ενώ ταυτόχρονα μας ψυχαγωγεί.

 Χωρίς το βιβλίο ο άνθρωπος

δεν θα γνώριζε την πορεία του στους αιώνες. Είναι βέβαιο, λοιπόν, πως οι λαοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία τους, είναι καταδικασμένοι σε εξαφάνιση και πνευματικό λήθαργο, γιατί η γνώση είναι δύναμη.

 Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η οθόνη, εύκολα ξεχνάει κανείς την ευχαρίστηση που προσφέρει ένα καλό βιβλίο, υποτιμώντας έτσι ένα από τα καλύτερα εργαλεία προσωπικής εξέλιξης που διαθέτει ο πολιτισμός μας. Και μπορεί πολλοί να ισχυρίζονται ότι το βιβλίο με την παραδοσιακή του μορφή οδεύει προς την εξαφάνιση, εξαιτίας των νέων τεχνολογιών, αλλά 

• τα εξώφυλλα, 
• η μυρωδιά του, 
• ο ήχος των σελίδων που γυρίζουν, 
• η συλλογή με βιβλία που μεγαλώνει με κόπο                         είναι κομμάτια αναντικατάστατα της πολύπλευρης εμπειρίας που λέγεται ανάγνωση 

ΠΗΓΕΣ:

·        http://3gym-petroup.att.sch.gr/oldsite/vivlio.htm

·        http://www.vita.gr/ygeia/article/31161/8-logoi-gia-na-anoiksete-biblio/

·        https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF

ΤΕΧΝΗ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ Ν.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ 1883-1957

           

  Ο Νίκος Καζαντζάκης υπήρξε  ο μεγαλύτερος Έλληνας συγγραφέας των νεώτερων χρόνων. Υπήρξε επίσης φιλόσοφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας. 

          Σπούδασε νομικά και έκανε μεταπτυχιακά στο Παρίσι. Θεωρούσε δασκάλους του τον Όμηρο, το Δάντη και τον Μπεργκσόν. Το 1919 διορίστηκε από τον Βενιζέλο Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου περιθάλψεως, υπεύθυνος για τους πρόσφυγες από τον Καύκασο.Τα πιο γνωστά του έργα: Οδύσσεια, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά (1946), Ο καπετάν Μιχάλης (1953), Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1954), Ο τελευταίος πειρασμός (1955), Ασκητική, Αναφορά στον Γκρέκο. 

     Αποφθέγματα :

Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος.

Ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος.

Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει.

Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ…

Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος - αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος - σκληρός κι απαραβίαστος: 
το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται.

Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν, Θεός δεν υπάρχει!

                                                   Καλλιαμβάκος Ηλίας  Α1 

¨"ΜΑΘΗΤΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ".......ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ

Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ 

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε!  Εἶναι καλό τό φεγγάρι, — δέ θά φαίνεται πού ἀσπρίσαν τά μαλλιά μου. Τό φεγγάρι θά κάνει πάλι χρυσά τά μαλλιά μου. Δέ θά καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. Ὅταν ἔχει φεγγάρι μεγαλώνουν οἱ σκιές μές στό σπίτι,  ἀόρατα χέρια τραβοῦν τίς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνό γράφει στή σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια — δέ θέλω νά τ' ἀκούσω. Σώπα. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιό κάτου, ὥς τή μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὥς ἐκεῖ πού στρίβει ὁ δρόμος καί φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μέ φεγγαρόφωτο, τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη τόσο θετική σάν μεταφυσική πού μπορεῖς ἐπιτέλους νά πιστέψεις πώς ὑπάρχεις καί δέν ὑπάρχεις πώς ποτέ δέν ὑπῆρξες, δέν ὑπῆρξε ο χρόνος κ' ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.                                                                                                                   Μαριάννα & Έφη Ηλιοπούλου   Α1

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΕ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ -ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ

ΑΘΗΝΑ  ΚΑΚΟΥΡΗ

 Γεννήθηκε το 1928 στην Πάτρα με καταγωγή από την Κεφαλονιά. Πέρασε τον πόλεμο και την Κατοχή στην Αθήνα. Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε σε ναυτικά πρακτορεία στην Πάτρα και στην Αθήνα, στο περιοδικό Ταχυδρόμος, έγραψε ραδιοφωνικές σειρές και μετέφρασε ξένη λογοτεχνία και ιστορία. Αργότερα έζησε στη Βιέννη, όπου και μελέτησε νεότερη ιστορία. Σε όλη της τη ζωή, έχει ασχοληθεί με τα κοινά, υπηρέτησε ως Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Ερυθρού Σταυρού Πατρών, ως ιδρυτικό μέλος του Τμήματος Αιμοδοσίας Πατρών, ως στέλεχος του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών και αργότερα ως μέλος του Διοικητικού του Συμβουλίου. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών και εταίρος της

"Ασκητική" του Ν.Καζαντζάκη

"ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ.ΝΑ ΛΕΣ:
ΕΓΩ ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΟΥ ΕΧΩ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΣΩΣΩ ΤΗ ΓΗΣ.ΑΝ ΔΕΝ ΣΩΘΕΙ,ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ"

• Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.
• Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.
• Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.
• Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!

Η Βιογραφία της Ζωρς Σαρή..

Η Ζωρζ Σαρή γεννήθηκε το 1925 στη Αθήνα από Γαλλίδα μητέρα και Έλληνα πατέρα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής άρχισε να φοιτά στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Αργότερα, στο Παρίσι, συνέχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη σχολή του Σαρλ Νιτλέν. Το 1962 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνέχισε να παίζει στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Η συγγραφική της καριέρα άρχισε το 1969 με το Θησαυρό της Βαγίας, ένα μυθιστόρημα που ξεκίνησε σαν παιχνίδι με τα παιδιά της και τους φίλους τους και το οποίο είχε και εξακολουθεί να έχει μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Από το 1969 μέχρι σήμερα έχει γράψει μυθιστορήματα για παιδιά και εφήβους, νουβέλες, θεατρικά παιδικά έργα και ιστορίες για μικρά παιδιά. Επίσης στο ενεργητικό της έχει δεκατέσσερις μεταφράσεις μυθιστορημάτων από τα γαλλικά. Όλα τα βιβλία της έχουν κάνει αρκετές επανεκδόσεις και μερικά από αυτά έχουν βραβευτεί. Το 1994 βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου καθώς και από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, ο οποίος τη βράβευσε ξανά το 1999. Επίσης το 1988 προτάθηκε για το βραβείο Χ.Κ. Άντερσεν.

Ο πόλεμος, η Μαρία και το αδέσποτο!

Συγγραφέας: Ζωρζ Σαρή 

Σχεδιασμός Εξωφύλλου: Θανάσης Γεωργίου

Ηλικία:9+

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η Ειρήνη, ο Περικλής και η κόρη τους η Ναταλί ζουν σε μια μονοκατοικία στο Κολωνάκι περιστοιχισμένοι από καλούς φίλους και γείτονες: τη Φρύνη, τον Πέτρο και τον Στάθη, ένα γνωστό δημοσιογράφο. Την ήρεμη ζωή τους ταράζει το γεγονός του πολέμου στο Ιράκ, τον οποίο παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον όχι μόνο από την τηλεόραση αλλά και από τον Στάθη, που πηγαίνει για ρεπορτάζ εκεί. Ώσπου το ενδιαφέρον τους παύει να είναι πια θεωρητικό, όταν ο Στάθης φέρνει από την εμπόλεμη ζώνη ένα παιδί που έχει χάσει τους γονείς του. Ένα κοριτσάκι, τη Μαρία, η οποία από το σοκ που έχει υποστεί δε μιλάει. Τι θα απογίνει άραγε η Μαρία; Σίγουρα δεν μπορεί να μείνει για πάντα με τον Στάθη. Μήπως πρέπει να βρεθεί μια οικογένεια να την υιοθετήσει; Ποια οικογένεια θα είναι αυτή, ώστε το παιδί να αισθάνεται σιγουριά, να είναι ασφαλές, αποδεκτό και ευτυχισμένο; Οι φίλοι πρέπει να δώσουν μια λύση γρήγορα προς όφελος της Μαρίας. Παράλληλα, πρέπει να βρουν και μια οικογένεια για ένα αδέσποτο σκυλί που έχει «κολλήσει» στον Στάθη. Άραγε μπορεί να βρεθεί μια οικογένεια και για τους δύο, να τους αγκαλιάσει και να τους αγαπήσει όπως τους αξίζει;

Παρουσιάζεται το βιβλίο του Παναγιώτη Καρώνη «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΝΕΣΤΑΝΗΣ»

Οι εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ παρουσιάζουν το βιβλίο με τίτλο «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΝΕΣΤΑΝΗΣ», σε καταγραφή και σχολιασμό Παναγιώτη Καρώνη. Η παρουσίαση θα γίνει τη Δευτέρα 5 Μαΐου 2014 στις 8μμ στο Κέντρο Πολιτισμού «περί τεχνών» (Κανακάρη 65 και Αράτου) στην Πάτρα.Το βιβλίο θα παρουσιάσουν:Η Βασιλική Μαργέλου, Κοινωνική ΑνθρωπολόγοςΗ Πετροπούλου Βρισηίς, Μουσικόςκαι ο συγγραφέας Παναγιώτης ΚαρώνηςΠροβολή βίντεο και ζωντανή ερμηνεία τραγουδιών θα συμπληρώσουν την παρουσίαση.Η Νεστάνη Αρκαδίας, η κώμη με την αδιάλειπτη ιστορία, έχει να επιδείξει έναν σπάνιο μουσικό πλούτο. Όλες οι εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου, η γέννηση, ο έρωτας, η εργασία, ο γάμος, τραγουδήθηκαν με περισσή χαρά από τους Νεστανιώτες και τις Νεστανιώτισσες. Αλλά και ο θάνατος αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη Νεστανιώτικη Μούσα αφού τα μοιρολόγια δεν έπαψαν ποτέ να συνοδεύουν το αγαπημένο πρόσωπο που φεύγει.Με τον τίτλο Τραγούδια της Νεστάνης, αναφερόμαστε σε όλα εκείνα τα τραγούδια που οι Νεστανιώτες και οι Νεστανιώτισσες, αυτά τα ζωντανά μνημεία του λαϊκού μας πολιτισμού, τραγουδούσαν.

Πολλά τραγούδια τα δημιούργησαν οι ίδιοι και έχουν κάθε λόγο να είναι υπερήφανοι γι' αυτά, να τα τραγουδούν και να τα χορεύουν. Αλλά το «φιλοτράγουδο» των κατοίκων τους ώθησε στο να οικειοποιηθούν ακόμα και κάθε νέο ή ξένο τραγούδι που άκουγαν.